Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΟΙΡΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΟΙΡΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Επικοινωνιακή ψωλοχυσιά στο βαθύ κράτος των χοιρινών

 7  0ΚΤΩΒΡΙΟΥ  9010

Για μια ακόμα φορά η πορνοφυλλάδα του γνωστού χοντροβρωμιάρη έφτασε το μαχαίρι στο κόκκαλο. Ήτοι οι αχόρταγοι έχουν φάει όλο το κρέας και τώρα γδέρνουν κάτι ίνες που έχουν ξεμείνει κολλημένες εκεί. Ο βουτυρόκωλος κουνελογαμίκος με τα πατομπούκαλα και το χαμόγελο της σαύρας που της τρέχουν τα σάλια, ήρθε να εκτελέσει διατεταγμένη υπηρεσία για λογαριασμό του λόμπι της αλλαξοκωλιάς και της αιώνιας φοροδιαφυγής. Μια από τα ίδια ψωλίδια δηλαδή.



Η ταξική διαστρωμάτωση του χριστιανομπουρδέλου ισχύει φυσικά και στην μπατσοκοινωνία. Κάποιοι κακοπληρωμένοι με μπλέ αμπέχωνα βαράνε οχτάωρα κάνοντας τους πουτσονυχτοφύλακες και τις φιλιππινέζες σε βίλες και μεζονέτες χυσομπινέδων μεγαλοπούστηδων. Κάποιοι άλλοι καθυστερημένοι διανοητικά πετάνε δακρυγόνα στους μαθητές και δέρνουν γερόντια στις διαδηλώσεις. Όλοι αυτοί εισπράττουν μπινελίκια από τον κόσμο, μολότωφ από τους αναρχικούς και σφαίρες από τους "επαναστάτες".



Την ίδια στιγμή κάποιοι "έξυπνοι" συνάδελφοί τους των οποίων τα διεφθαρμένα πιστόλια έχει πληρώσει ο φορολογούμενος μαλάκας κάνουν μεγάλη ζωή με γκόμενες, ταξίδια, ξενύχτια και κραιπάλες. Αυτοί εισπράττουν μόνο κασεράκι ληστεύοντας τους πολίτες μέρα και νύχτα και πακετάρουν εκατομμύρια. Ομερτά κατά τα άλλα. Κάτσε μπατίρη στο παλούκι που προορίζεται για μένα τον πλούσιο. Και το φτωχό χοιρινό να βάζει κάργα βαζελίνη στον πωπό του, γαμοσταυρίζοντας το ...κράτος και κάνοντας τον βοηθό σερίφη στην Καμπούλ. Είναι ένας δύσκολος κόσμος, ο ένστολος κόσμος.




Όπως ακριβώς και τις προηγούμενες φορές, ό,τι και να γράφουν οι ψωλοφυλλάδες, κανείς μεγάλος δεν πρόκειται να πάει φυλακή. Κάποια μικρά ψαράκια μπορεί να κάνουν σύντομη επίσκεψη σε VIP ενυδρεία, αλλά ως εδώ. Κανείς δεν αγγίζει το βαθύ κράτος των ενόπλων λαμογιοδυνάμεων, της εκκλησίας, της πολιτικής μαφίας και των ΜΜΕ τους. Τα λεφτά που παίζονται σε αυτές τις τέσσερις βρωμοτσόχες είναι απίστευτα. Τόσα χρόνια ποιός έχει πάει μέσα και να μείνει; Μόνο οι χουντικοί καραβανόπουστες έμειναν μέσα, όμως και αυτοί για άλλους λόγους. Το καραμανλικό κράτος και η μασονία που το κατηύθυνε φοβόταν την δημιουργία δεύτερου δεξιού πόλου που θα απειλούσε το εξουσιαστικό σενάριο. Στο θέμα της διαφθοράς οι Απριλιανοί παπάρηδες ήταν σχεδόν παρθένες σε σύγκριση με τους πολιτικάντηδες και πριν και μετά την χούντα τους. Αν παρέκαμπταν τις ακροδεξιές αγκυλώσεις όπως είχε δείξει το άνοιγμα του Παπαδόπουλου στους Ρώσους (που ήταν και ο πραγματικός λόγος ανατροπής του από τον Ιωαννίδη) τότε το σενάριο θα εκτροχιαζόταν εντελώς. Οι καραβανάδες θα μάζευαν αρκετούς δεξιούς και κάμποσους κεντρώους και πιθανόν κάποιοι από την αριστερά να άλλαζαν κι αυτοί την συνταγή εγκαταλείποντας μαζικά το ρουφιανοκουκουέ και έτσι να δημιουργούνταν τέσσερις πόλοι αντί για δύο που όριζε το μασονικό σχέδιο. Η πατριαρχική τυραννία της φρυδάτης δεν θα είχε την απόλυτη εξουσία που χρειαζόταν για να περάσει όλες τις βρωμιές της, αλλά ούτε και το Πλαστόκ του σαβουρογαμιάρη θα μπορούσε να πλασαριστεί κατόπιν ως η μόνη δύναμη της "αλλαγής" για να συνεχιστεί το σενάριο της διαπλοκής και της απόλυτης διαφθοράς.



Εδώ βέβαια υπήρχε ένας μεγάλος σκόπελος: Το ηθικό μέρος. Οι μασονόπουστες για να φέρουν την χώρα εκεί που ήθελαν, χρειάζονταν τον ξεπεσμό και την ανυπαρξία συνείδησης και ηθικής. Χωρίς αυτές τις ιδιότητες στις οποίες θα έπρεπε να βαφτιστεί ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο, δεν θα μπορούσαν να κάνουν τιποτα. Εδώ οι χουντικοί χάλαγαν την πιάτσα. Χωρίς φυσικά αυτό να τους αθωώνει αλλά ούτε να τους προσπορίζει το ελάχιστο ελαφρυντικό για τα εγκλήματα που διέπραξαν σε βάρος της χώρας και των πολιτών της. Κι αυτό γιατί οι σκοτεινοί αφέντες στους οποίους υπάκουαν ήταν οι ίδιοι παλιόπουστες τους οποίους προσκυνούσαν και οι πολιτικάντηδες.







Οι χουντικοί ήταν επίορκοι, ήταν εγκληματίες, ήταν προδότες, ήταν βλάκες, αλλά κλέφτες δεν ήταν. Κι όσο και αν αυτό ακούγεται παράλογο, δεν σκόπευαν να γίνουν. Μέσα στο μαλακισμένο στενόχωρο μυαλό τους είχαν μια μανιοκαταθλιπτική αντίληψη περί "δικαιοσύνης" και "ήθους" σύμφωνα με την οποία επέτρεπαν σε όλους αυτό που απαγόρευαν στους εαυτούς τους και στους "αναρχοκομμουνιστές", (η λέξη σε εισαγωγικά γιατί μέσα σε αυτήν την έννοια εντάσσονταν μαζικά όλοι οι αντικαθεστωτικοί).



Αν παρομοιάζαμε την Ελλάδα του 1967-1974 με ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά είχαμε την εξής σουρεαλιστική εικόνα: Ο οποιοσδήποτε βρωμύλος μπορούσε να καθήσει και να φάει ό,τι ήθελε εκτός από τους αντικαθεστωτικούς και τις ένοπλες δυνάμεις της χούντας. Ο κάθε ξένος ή ιθαγενής ποδίτσας μπορούσε να κλέψει όσο ήθελε πράγμα που απαγορευόταν στους "αναρχοκομμουνιστές" που έπαιζαν τον ρόλο του κακού αλλά και στις ένοπλες δυνάμεις που έπαιζαν τον ρόλο του δεσμοφύλακα. Η μπατσαρία και η μπασκιναρία της εποχής δεν έδειχναν την παραμικρή ανοχή απέναντι σε περιθωριακές ομάδες πολιτών οι οποίες είχαν δαιμονοποιηθεί πρωτίστως από την CIA και δευτερευόντως από την παντοδύναμη εκείνη την εποχή εκκλησία. Χουντοκομματάρχες και αμόρφωτα μπασκινόγιδα εξαντλούσαν την σκληρότητα του ...χριστιανικού συστήματος πάνω στους πολίτες που είχαν την ατυχία να έχουν διαφορετικές απόψεις για το πως θα ζήσουν την ζωή τους. Ακόμα και αθώοι βασανίζονταν μόνο και μόνο επειδή κάποιος που είχε προσωπικές διαφορές μαζί τους, τους είχε ρουφιανέψει ως κομμουνιστές, σοσιαλιστές, άθεους, αναρχικούς, ομοφυλόφιλους κλπ. Η αστυνομία λειτουργούσε μεν σαν καλολαδωμένη μηχανή καταπίεσης και ξυλοφορτώματος, αλλά από την άλλη είχε να επιδείξει σχεδόν μηδενικό ποσοστό διαφθοράς. Όχι γιατί οι άνθρωποι ήταν τέλειοι τότε, αλλά γιατί υπήρχε ο φόβος ότι άν σε πιάσουν, όχι μόνο θα σε ξηλώσουν, όχι μόνο θα φάς το ξύλο της αρκούδας, αλλά και ότι θα σε πετάξουν στην ίδια φυλακή με τους "αναρχοκομμουνιστές" τους οποίους είχες στο παρελθόν σοδομίσει με μπουκάλια και άλλα αντικείμενα.







Μόνο και μόνο η ιδέα "πάρτυ με αναρχοκομμούνια στη φυλακή" έκανε και τον πιο σκληροτράχηλο μπάτσο παλαιάς κοπής να κλάσει μέντες. Τα χοιρινά άκουγαν την λέξη "φυλακή" και έτρεμαν περισσότερο από όλους αυτούς που κυνηγούσαν να χώσουν μέσα. Έπαιρναν κανένα κεφάλι τυρί από τον μπακάλη, καμιά χοιρινή από τον χασάπη, κανά ροδάκινο από τον μανάβη, και τζαμπουίτα καφέδες από τον καφετζή για να κάνουν τα στραβά μάτια, όμως λεφτά δεν τολμούσαν να αγγίξουν. Ο κάθε αρχικαπιτάλας μασονόπουστας ερχόταν με την εταιρεία του και υπέγραφε λεόντιες συμβάσεις με την χούντα, όμως οι ίδιοι οι χουντικοί απαγόρευαν στους εαυτούς τους να κλέψουν. Πρεζάκια ήταν της εξουσίας, και οι μασόνοι το ήξεραν. Γι αυτό τους είχαν διαλέξει, τους είχαν χειραγωγήσει, τους είχαν χρησιμοποιήσει σε μια καθορισμένη στιγμή και στο τέλος τους είχαν κάνει στην άκρη γιατί δεν τους χρειάζονταν άλλο. Όμως ακόμα και άχρηστοι στην άκρη, οι χουντικοί ήταν επικίνδυνοι. Αυτή η εγωιστική ηθική τους, ακόμα και μονομανής, πισωγλέντικη και ακρωτηριασμένη όπως ήταν, θα μπορούσε να γίνει εχθρική προς τους σκοπούς της συμμορίας με τον διαβήτη. Γι αυτό τους έχωσαν βαθιά στον σκουπιδοντενεκέ και έκλεισαν στεγανά το καπάκι. Πετυχαίνοντας με ένα φλόκι δύο φοίνικες. Το δεύτερο πουλί ήταν η χρησιμοποίηση των Απριλιανών ως παράδειγμα προς αποφυγή για οποιονδήποτε στρατιωτικό θα τολμούσε εφεξής να κάνει του κεφαλιού του. Εξασφάλισαν ότι δεν θα υπήρχε περίπτωση να επαναληφθεί κίνημα έντιμων αξιωματικών που να μην έχουν βλέψεις εξουσίας, όπως αυτό του 1909. Αν ξαναγινόταν κίνημα, θα ήταν πάλι από κατευθυνόμενα επίορκα σκουπίδια σαν κι αυτά του 1967.





Το μαφιόζικο πλαστόκ της "αλλαγής", όταν ήρθε η ώρα του να πάρει τη σκατοαλειμμένη σκυτάλη, σουγάδιασε όσους αντιδρούσαν μέσα στις τάξεις του, είτε μηδενίζοντας τις κομματικές μετοχές τους, είτε μπουκώνοντας τα λιμασμένα στόματά τους με άφθονο χρήμα. Οι μόνες αλλαγές που έγιναν στην περίοδο του ισοπεδώματος ήταν σε σερβιέτες στα κομματικά μουνιά. Ο πράσινος πράκτορας ούτε που άγγιξε το βρωμομάγαζο των τράγων. Οι παραδόψυχοι μουσάτοι χοροπηδούσαν από τη χαρά τους με τις νέες μπίζνες που εμφανίστηκαν μια και το κτηματολόγιο είχε πάει άλλη μια φορά στις πεοκαλένδες. Οι πόρτες άνοιξαν στα τρωκτικά της ιδιωτικής (μασονοπιπούμενης) τιβί και στους αλλαξοκωλογκουρού του λαϊφστάιλ και αυτοί με τη σειρά τους ανταπέδωσαν την χάρη αναθρέφοντας γενιές μαμόθρεφτων, σεξουαλικά πεινασμένων και αταξικών πολιτών. CK anyway, ήταν το σύνθημα. Μόνο το ΤΜ του πρώτου συνθετικού άλλαζε. Το άμεσο πρότυπο έγινε ο κουστουμαρισμένος μπινές-γιάπης και η σινιέ πλαστόβυζη χυσοκαπότα με τα χλιδάτα κάμπριo άσχετα αν κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να γράψει ούτε το όνομά του χωρίς να κάνει λάθος και άσχετα αν δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τον ουρανοκατέβατο πλουτισμό του. Η πορνοαθήνα και ξοπίσω της η μπανιστηρο-επαρχία ζούσαν ένα θαύμα. Τον χρυσό αιώνα του Δανειοκλέους. Στο μεταξύ τα δάση λαμπάδιαζαν κάθε καλοκαίρι το ένα μετά το άλλο και οι οικοπεδοφαγικές συμμορίες πλούτιζαν τεμαχίζοντας βουνά και παραλίες. Ληστές, καταχραστές και λαθρέμποροι κάθε είδους είχαν στήσει πάρτυ διαρκείας.




Και βέβαια για τις γυναίκες ήταν εμφανή τα "οικόπεδα" που είχαν πουλήσει για να τα ματσώσουν. Λίγο μουνάκι αποδώ, λίγο κωλοτρυπίδα αποκεί, λίγο πλακωτό, λίγη παρτουζίτσα, άντε και το διπλάρωμα κάποιου παλαιομαλάκα που δυσκολευόταν να διαφθαρεί.



Οι άντρες όμως τι είχαν πουλήσει; Μόνο μια μειοψηφία -οι ωραίοι- έσπρωχναν σκατά ή είχαν δώσει το κουλουράκι τους σε αυτούς που έπρεπε. Οι υπόλοιποι τί είχαν προσφέρει για να πληρωθούν με τόσα λεφτά; Μήπως τη χώρα ατόφια μαζί με το μέλλον της; Μήπως τις επόμενες πέντε γενιές στην τιμή της μιάς; Μήπως την ψυχή των υπολοίπων αφού η δική τους δεν έπιανε ούτε σκατωμένο σέντσι; Η νεογραικυλική εκδοχή του Φάουστ όπου ο άπατρις υπογράφει με το αίμα των άλλων για τις ψυχές τους ήταν ο κανόνας. Τα πάντα επιτρέπονταν και με τα μέσα μαζικού ενταφιασμού να αγιάζουν το σκοπό, φτάσαμε στο κωμικοτραγικό σημείο που όσο πιο μαύρα είναι τα λεφτά του κάθε βρωμιάρη, τόσο πιό "μάγκας" να θεωρείται από τα διαθέτοντα δικαίωμα ψήφου κατσικοπρόβατα γιατί τους "δούλεψε" όλους και "πέτυχε". Φτάσαμε ο κάθε ριγμένος στην κοινωνική μοιρασιά αντί να εχθρεύεται αυτόν που τον ληστεύει καθημερινά, να τον λατρεύει όπως ο ντρεσσαρισμένος σκύλος λατρεύει το κακό αφεντικό του που τον ξυλοφορτώνει με το παραμικρό.





Η πανταχού παρούσα βρωμοεκκλησία, γνωρίζοντας τα πάντα, έκανε την τσιμπουκωμένη πάπια στα σχέδια των ποδιτσοφόρων τοκογλύφων μια και θα εισέπραττε το κατιτίς της σε μετρητό και θα συνέχιζε να φοροδιαφεύγει όπως έκανε τα τελευταία 1.700 χρόνια. Και φυσικά, έπαιξε τον αισχρό ρόλο της σε όλες τις φάσεις της διαδρομής. Αφορισμός, κάψιμο και εξορία όλων των μη Χ.Ο. στην μετεμφυλιακή περίοδο, προστασία των γερμανοτσολιάδων εγκληματιών, αμέριστη στήριξη στη συμμορία των Γλύψμπουργκ, εναγκαλισμός και συμμαχία με την χούντα, διαπλάτυνση και νομιμοποίηση των λεωφόρων της διαπλοκής εκεί όπου χρειάστηκε στην μεταπολιτευτική σκατούλα. Από το 1828 οι τράγοι ανεβοκατεβάζουν βουλευτές, υπουργούς και πρωθυπουργούς από το παρασκήνιο και έχουν γνώμη για τα πάντα. Και γιατί να μην έχουν; Αφού είναι μακράν η μεγαλύτερη Α.Ε. της χώρας. Σήμερα, τα ίδια πρόσωπα (εκτός από μερικά που ευτυχώς θέρισε ο Μέγας Χάρος) εκφράζουν τις παραινέσεις τους:









Όπως είπα και σε προηγούμενα άρθρα, είναι δικαίωμα του καθένα να πιστεύει σε ψέματα όπως και το να αισθάνεται άνετα με την κάθε είδους σκλαβιά. Όμως ας το κάνει ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ. Δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να υποχρεώνει τους υπόλοιπους να πληρώνουν, να προσεύχονται, να προσκυνάνε και να σέβονται τα έωλα είδωλά του. Και όσον αφορά τις συμμορίες που παριστάνουν επίσημα τους αντιπροσώπους του υπέρτατου καταπιεστή στη γή, πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι υπεράνω του νόμου και εκτός κριτικής. Και φόρους θα πρέπει να πληρώσουν, και με την πολιτική δεν πρέπει να ξανασχοληθούν, και το σκασμό πρέπει να βγάλουν, γιατί όλα όσα λένε ζέχνουν ανυπόφορα όπως ο εμετός του ετοιμοθάνατου.





Ο σημαντικότερος άξονας της υπερχρέωσης, η εθνική κωλοτρυπιδάμυνα και οι ένοπλες λαμογιοδυνάμεις της είναι απείραχτες απο μνημόνια και συμφωνίες. Και γιατί να τους πειράξουν; 5 δις μίζα πήραν οι Γερμανογάλλοι από τα 28 δις που "μας" έδωσαν, χώρια αυτά που έβγαλαν από το spread των επιτοκίων. Εδώ έχουμε χρεωκοπήσει πανηγυρικά και όμως εξακολουθούμε να ξοδεύουμε το μεγαλύτερο ποσοστό ανά κάτοικο στην Ευρώπη για "άμυνα". Και να ήταν της προκοπής αυτά που αγοράζουμε; Χαλάλι. Αλλά πρωκτοσαπάκια μας δίνουν. Τα ευρωλαμόγια ξεφορτώνουν ό,τι σκατοσαβούρα έχουν στα στοκ τους. Γι αυτό και οι βαλέδες παίρνουν τρελές μίζες και βραβεία ρουφιανιάς.



Και βέβαια δεν είναι όλοι μαλάκες. Κάποιες ομάδες πολιτών στην Γαλλία και στην Γερμανία αντιδρούν στα κατευθυνόμενα ψέματα και στη λάσπη των τοκογλύφων. Σε επίπεδο κρατών, η Σλοβακία αρνήθηκε να πληρώσει την δήθεν "ελληνική" λυπητερή για τους ευρωτσιφούτηδες και μπράβο της. Η Ουγγαρία τους έριξε πόρτα και μπράβο της κι αυτής. Βλέπετε εκεί οι αιώνιες άσκοπες θυσίες και οι κλωτσιές από την μπότα του κομμουνισμού είναι ακόμα νωπές. Εμείς έχουμε λίπος ακόμα να κάψουμε. Μετά θα αρχίσουμε να καίμε άλλα πράγματα.



Όμως οι γαμημένοι μπινέδες και οι σκύλες μάγισσες των καναλιών συνεχίζουν την βρωμοπαράσταση. Όλα όσα περνάνε στις οθόνες είναι υποπροϊόντα του γαμημένου επικοινωνιακού θεάτρου που παίζει το Πλαστόκ. Το σενάριο το έχουν γράψει οι γνωστοί κύριοι που γράφουν τα σενάρια από την εποχή που ο Αδάμ είχε βαρεθεί την μαλακία κι έψαχνε για γκόμενα με φίδι.



...2.000 κότερα υπό κατάσχεση,1.500 υπερπολυτελείς βίλες μέσα στην παρανομία, μεγαλογιατροί και επιχειρηματίες με αδήλωτα φράγκα στην άκρη, μπάτσοι, διαιτητές, ταξιτζήδες, πρυτάνεις πανεπιστημίων, υποθηκοφύλακες, φορτηγατζήδες, αγρότες, όλοι ματσωμένοι με παράνομα μύρια στην καβάντζα.



ΠΛΑΣΤΟΚΟ-ΠΑΠΑΡΙΕΣ ! Όλοι αυτοί είναι τα μικρά ψάρια. Για τις φάλαινες δεν λένε κουβέντα. Όλες οι ειδήσεις που αναφέρονται σε κατασχέσεις και πρόστιμα είναι κατασκευασμένα ψέματα για να νομίσουν οι φτωχομπινέδες των 400-600 ευρώ το μήνα ότι άρχισαν να πληρώνουν και οι υπόλοιποι. Αρχίδια πληρώνουν οι υπόλοιποι. Οι ληστές θα νομιμοποιήσουν τώρα τα αδήλωτα κότερα και τις αυθαίρετες βίλες πληρώνοντας πενταροδεκάρες, όπως έγινε με την περαίωση των εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων.



Το ίδιο και με τους βρώμικους μπάτσους. Θα μπούν σε προσωρινή διαθεσιμότητα 2-3 γόπες ώσπου να ξεχαστεί λίγο το θέμα. Το βαθύ μπατσικό κράτος δεν το αγγίζει κανείς. Γιατί πίσω του κρύβεται όλη η άρχουσα συμμορία, πολιτικάντηδες, παπαδοκαλόγεροι, μεγαλοκαρχαρίες, μασόνοι. Τα λεφτά που παίζονται είναι παλαβά. Εισαγωγή και διακίνηση κόκας, σωματεμπορία, λαθρομετανάστευση, πολεοδομικές παραβάσεις, παράνομος τζόγος, λαθρεμπόριο καυσίμων, εμπόριο όπλων. Το 90 % της παραοικονομίας. Η ζωή αυτών που κάνουν σωστά τη δουλειά τους είναι σχιζοφρενικά μάταιη. Πιάνουν τον κοκέμπορα με το πράμα και σε 48 ώρες αυτός είναι έξω και τους σουτάρει στην τροχαία. Από εκεί γράφουν τον μαφιόζο για επικίνδυνη οδήγηση κι εκείνος την επόμενη τους μεταθέτει έξω από τη Φλώρινα. Και η οικογένεια πίσω στην Αθήνα. Για ποιό λόγο να ριψοκινδυνεύουν την ζωή τους όταν δεν πάει κανένα λαμόγιο φυλακή και μόνο αυτοί τρώνε το γαμήσι; Γι αυτό προτιμούν να παίρνουν το πουρμπουάρ τους σαν τους θυρωρούς των ξενοδοχείων ή απλά να κάνουν το οχταωράκι τους με γυαλιά ηλίου παριστάνοντας τους αόμματους.



Το παραμύθι ότι τα πόδια φταίνε όσο και το κεφάλι για την διαφθορά δεν πείθει πια κανέναν. Κι αν δεχτούμε ότι είναι έτσι τα πράγματα, σε τι ωφελούν οι εκλογές και τα κόμματα; Καλύτερα να γίνεται μια κλήρωση κάθε 4 χρόνια σε ένα κυβερνητικό λαχείο. 10.000 ευρώ ο λαχνός και ο πρώτος να γίνεται πρωθυπουργός, οι επόμενοι 30 υπουργοί και όσοι πιάνουν τον λήγοντα να διορίζονται στο δημόσιο με σύμβαση 4ετίας. 7.000.000 λαμόγια Χ 10.000 ο λαχνός = 70 δις, να τα τοκοχρεολύσια, βγήκαν. Με 3-4 διαδοχικά τζάκποτ, ξεχρεώσαμε.





Σκοπός όλων των εξουσιαστικών ιερατείων είναι η διαφθορά να παραμείνει υπό κυβερνητικό έλεγχο. Όμως οι άγρια φορολογούμενες μάζες πρέπει να ταϊστούν με στεντόν για να τεντωθούν στο κρεβάτι τους και για να μην εξεγερθούν και βάλουν φωτιά στο μαγαζάκι του τόκου. Μετά από ένα χρόνο "τομές, αποκαλύψεις και εξεταστικές" ούτε ένας (1) ξεκωλιάρης δεν έχει πάει φυλακή. Όλα λοιπόν είναι επικοινωνιακά κολπάκια. Made in USrael.





Με επιεικείς υπολογισμούς, τουλάχιστον 1.000.000 ελληναρο-λαμόγια πρέπει να πάνε φυλακή. Φυσικά και δεν γίνεται, είναι ανέφικτο. Ο μόνος τρόπος κάθαρσης είναι αυτό που έγινε στην Γερμανία μετά τον πόλεμο. Κόβεις τα κεφάλια των ηγετών και των κοντινών συνεργατών τους καθώς και των πιο ελεεινών από τους μεσαίους και μικρούς κακούργους. Όλοι οι άλλοι μοιράζονται πρόστιμα και ποινές με αναστολή. Η τράπουλα ξαναμοιράζεται από την αρχή και οι ποινές πλέον στους παραβάτες για τα νέα αδικήματα είναι εξοντωτικές.





Τα πάντα γίνονται φτάνει να υπάρχει βούληση και θάρρος. Φτάνει ο κυβερνήτης να είναι αδέκαστος και έτοιμος να πολεμήσει με όλο το ιθαγενές και ξένο σκυλολόι. Ο τζέφρι, το σαμάρι, η πανδόρα και ο χοντροφύρερ δεν κάνουν ούτε για να μαζεύουν τα αποφάγια από τραπέζια σουβλατζίδικου. Όλοι οι εκλεγμένοι πολιτικάντηδες και τα μεγαλοστελέχη των κομμάτων πρέπει να σαπίσουν στα κάτεργα. Και κάποια μεγάλα "εθνικά κεφάλαια" να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες. Μόνο αν κάποιος πιεί αίμα θα τον πάρουν στα σοβαρά και θα μπορέσει να βγάλει τη χώρα από το βούρκο.










Στο μεταξύ, ο Μιχαλούκος ξαναχτύπησε. Με συνέντευξη-ρυάκι, έξω-από-τα-δόντια ...ξεσκεπάζει τους Έλληνες απατεώνες. Βέβαια δεν λέει πολλές αμερικανοχλαπάτσες αυτή τη φορά. Μόνο ότι θα χρεωκοπήσουμε σίγουρα γιατί είμαστε παλιάνθρωποι και ότι η Γκόλντμαν ήταν πολύ κακό κορίτσι που πληρωνόταν για να κάνει αλχημείες. Α, ναι, και ότι θα γούσταρε να αγοράσει την Ακρόπολη και να βάλει τσουχτερό εισιτήριο γιατί οι Έλληνες είναι μαλάκες και αφήνουν τον οποιονδήποτε να ανέβει στον ιερό βράχο με πενταροδεκάρες. Και θα μας κάνει λέει τη χάρη να μας αφήνει -υπό προϋποθέσεις- κι εμάς τους ιθαγενείς να την επισκεπτόμαστε. Ευχαριστούμε πολυχρονεμένε Μιχάλ-πασά για την εύνοιά σου. Μου έδωσες μια ακόμα ιδέα μασονοφλοκοπνιγμένε ψωλοπαγωτατζή, γαμώ την ποδιά σου, αλλά όλα εν ευθέτω χρόνω...





Αυτά σε ενα περιοδικό που για συνηθισμένα θέματα έχει το άν έκανε προσθετική στον κώλο της η Λόχαν ή το ποιοί στάρ σνιφάριζαν άσπρη και την έκοψαν πριν τους συλλάβουν (μια espresso δηλαδή στο λίγο πιο κυριλέ) . Δυστυχώς το συμπέρασμα είναι ότι για να επιμένουν με την προπαγάνδα τους οι μασονοραββίνοι και να την αναβαθμίζουν προωθώντας την και σε άλλα έντυπα πλην των αμιγώς οικονομικών, πάει να πεί ότι ο χειμώνας θα είναι δύσκολος. Απλά προετοιμάζουν τις μάζες τους να μείνουν απαθείς ή ακόμα και να στηρίξουν τα γενοκτονικά μέτρα ή τα γεγονότα που έρχονται. Η Ελλάδα έγινε ο νέος Καντάφι. 'Η μάλλον η νέα Γιουγκοσλαβία.



Αν συγκρίνει κανείς δύο χρεωκοπημένες χώρες, την Ελλάδα και την Ισλανδία θα διαπιστώσει τα εξής:


1. Κατέρρευσε εντελώς ο ρατσιστικός μύθος του "μετρημένου" ,"ορθολογιστή", "νοικοκύρη" υπερβόρειου που πάντα παιζόταν σε αντιδιαστολή με τον μύθο του "σπάταλου", "διεφθαρμένου", "τεμπέλη" νότιου. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια στοιχεία μέσα τους και τα εξωτερικεύουν ή όχι ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν. Οι Ισλανδοί μπορούν να είναι το ίδιο ή και περισσότερο σπάταλοι, διεφθαρμένοι και τεμπέληδες, όπως οι Έλληνες να είναι μετρημένοι, ορθολογιστές και νοικοκύρηδες.

2. Τα μασονικά λεφτά, ούτε μοιράστηκαν, ούτε φαγώθηκαν, ούτε ζητούνται πίσω με τον ίδιο τρόπο. Οι Ισλανδοί τα έφαγαν στις πουτάνες, στα ταξίδια, στα ψώνια, και τα τζογάρισαν στα καζίνα και στα CDO's με σχεδον την πλειοψηφία να συμμετέχει στη μασαμπούκα. Οι Έλληνες -καθότι μοναχοφάηδες- έκλεισαν απέξω από το γλέντι το 40 % του πληθυσμού. Σχεδόν όλοι έκαναν 2 παιδιά για τα οποία πληρώνουν ένα σωρό λεφτά. Από το μαιευτήριο ως την βάφτιση της τρίτης γενεάς απογόνων τους. Όλα με χαράτσι: νοσηλεία, φάρμακα, εκπαίδευση, τρόφιμα, ρούχα, σπίτια, αυτοκίνητα, διαβίωση. Αν αφαιρέσει κανείς το πρόσθετο κόστος θα δει ότι αυτά που έφαγαν οι Έλληνες σε ντόλτσε βίτα ήταν πολύ λιγότερα από αυτά των Ισλανδών. Το 60 % έζησε μια λάιτ εκδοχή του Ισλανδικού μοντέλου. Το υπόλοιπο 40 % όχι μόνο δεν έβαλε μισό ευρώ στην τσέπη του, αλλά ληστεύτηκε στυγνά από ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκλέφτες.

3. Οι Έλληνες τρώνε συστηματικά όλη τη λάσπη των εβραιοελεγχόμενων ΜΜΕ και αυτό είναι μια ακόμα ...σύμπτωση. Πού είσαι ρε Μέρφυ να ξαναγράψεις τους νόμους. Το γεγονός βέβαια δεν είναι καθόλου περίεργο γιατί υπάρχει θέμα. Από τους Ισλανδούς τι να πάρουν οι τσιφούτηδες; Την ομίχλη, την αιώνια νύχτα, ή τους παστούς μπακαλιάρους;

4. Ενώ οι Ισλανδοί ενώθηκαν και απαίτησαν διαγραφή των χρεών, εδώ μια μεγάλη ομάδα γραικύλων συνηγορεί στις "διεθνείς" κατηγορίες υπερθεματίζοντας μάλιστα. Κι αυτό ...σύμπτωση;




Το παπαδαριό είδαμε ποιές απόψεις προωθεί. Οι δημοσιοκάφροι μπάζουν νερά από το πίσω φινιστρίνι τους. Όσο για τους δήθεν "σχολιαστές" του διαδικτύου ξέρουμε τι ρόλο παίζουν οι περισσότεροι με τα εκατό νικ ο καθένας. 'Ολοι οι ρουφιάνοι των κλαδικών έχουν κάτσει στον υπολογιστή τους και παριστάνουν τους απλούς πολίτες.





Αυτοί οι σύγχρονοι Εφιάλτες που δεν μπορούν να κρύψουν το σύμπλεγμα κατωτερότητάς τους, καλά θα κάνουν να προσέχουν. Οι ταγματασφαλίτες πατεράδες και παππούδες τους γλύτωσαν το λυντσάρισμα, αλλά οι ίδιοι να μην είναι και τόσο σίγουροι ότι θα την σκαπουλάρουν.



Ακούω ότι πολλοί αποθηκεύουν αλεύρια και όσπρια. Αποθηκέψτε μαλακισμένα σαβουρόσκυλα, καλό θα σας κάνει να κόψετε λίγο τα κρέατα μπας και πέσει η χοληστερίνη. Άν παίξει το βάρβαρο σενάριο όμως, μόνο από πείνα δεν κινδυνεύετε να πεθάνετε. Κάποιοι φορτώνουν σιδερικά και μαντέψτε που θα πάνε απρόσκλητοι για φαγητό. Άμα έχετε και καμιά ωραία κορούλα, αγοράστε και λίγο κρασί, γιατί έκλεισε το τραπέζι, ρεζερβέ στους κυρίους με τα κουμπούρια.





Ο θεός ας βοηθήσει αυτούς που τον πιστεύουν. Οι υπόλοιποι ας βοηθήσουν τον εαυτό τους. Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι κατοχικός.





Είμαι περίεργος να δώ ποιός θα είναι αυτός που θα κατεβάσει την βρωμοσημαία του ΔΝΤ από την Ακρόπολη. Αν και ξέρω...


Ανέκδοτα με χοίρους και αρκούδες / Η τελευταία κλανιά του Περόν στο λυκόφως του κοινωνικού αυνανισμού

9  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  9010


Όλα τα συστήματα είναι τέλεια. Και ο φασισμός και ο κομμουνισμός και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Οι άνθρωποι είναι ατελείς και τα κάνουν μπουρδέλα. Οπότε το ζητούμενο για ένα σύστημα που να αποδίδει θα πρέπει να είναι όχι η ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση, με τον πολλαπλασιασμό των κανονιστικών διατάξεων και των στεγανών, αλλά η απλοποίησή του με την κατάργηση του διαδρόμου, η άμεση, πλήρης και με υπογραφή συμμετοχή του πολίτη, όπως γίνεται με την υποβολή της φορολογικής του δήλωσης. Αυτό είναι το ένα σκέλος. Το άλλο είναι η εκπαίδευση του πολίτη-συμμετόχου ώστε να φοράει τα ρούχα του και να μη τον φοράνε αυτά.



Και το πρώτο και το δεύτερο σκέλος ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας τύπου Avatar. Με βάση πραγματικά στοιχεία φτιάχνεις έναν πλασματικό κόσμο και αφήνεις το υποσυνείδητο των καταναλωτών να περιπλανηθεί για 2,5 ώρες στη Μουφολάνδη. Οι καλοί νικούν στο τέλος και τα υποκείμενα αισθάνονται ικανοποιημένα ώστε μόλις βγουν από το πολύχρωμο τριπάκι να είναι φρέσκα και πανευτυχή όπως πρέπει να είναι τα κοτόπουλα πριν το σφάξιμο και το ξεπουπούλιασμα.



Ως τώρα το ποσοστό ευθύνης για τα σημερινά χάλια του Χαφιεδιστάν -όσον αφορά τον τομέα της ηγεσίας- ήταν 50-50 στο δίδυμο των μακαριτών. 50 % της ζημιάς το είχε κάνει ο θείος Ντίνος και 50 % ο μπαμπάς. Τώρα η πλάστιγγα γέρνει αμείλικτα προς την πλευρά της οικογένειας Παπατζή.


Τουλάχιστον η φρυδάτη αδερφάρα έκανε το καλό να μην αφήσει απογόνους. Μόνο κάτι μπουχέσικα ανίψια και βαφτιστήρια άφησε που δεν κάνουν ούτε για θυρωροί σε ξενοδοχείο στα Πετράλωνα.


Αντίθετα ο φωστήρας-οικονομολόγος-αιδοιολόγος-πρωκτολόγος-κλπ-μπαμπάς-μιναροκεφτές δεν προνόησε για τίποτα. Έζησε τη ζωούλα του όσο πιο τζαμπέ και ανέμελα γινόταν, με ταξίδια, ουίσκια, γυναίκες, πάρτι, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεών του. Κατόπιν άφησε τον λογαριασμό στους μαλάκες μαζί με ένα τσούρμο απογόνους που μόνο κακό μπορούν να κάνουν στη χώρα από την θέση του πολιτικού. Όσον αφορά την πολιτικο-οικονομική θεωρία, εννοείται ότι δεν κουράστηκε να σκεφτεί κάτι δικό του, έστω και μαλακία. Ξεπατίκωσε με τον προχειρότερο τρόπο την διαδρομή κάποιων άλλων, αφενός ξέροντας την κατάληξη και αφετέρου παρεμβαίνοντας στην διαδικασία. Ο πρωτομάστορας της “αλλαγής” ήξερε εξαρχής τι αλλαγές δεν θα κάνει και ποιους κάλους δεν θα πατήσει. Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ο ορισμός του εγκλήματος εκ προμελέτης.



Όμως ας δούμε την ιστορία από την αρχή:

Το 1943 ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν είναι επιτυχημένος υπουργός στην στρατιωτική κυβέρνηση που έχει ανατρέψει με πραξικόπημα την προηγούμενη, εκλεγμένη με απάτη, κυβέρνηση των μεγαλοτσιφλικάδων. (Την ίδια στιγμή, ο Παπατζής είναι νοσοκόμα στο πολεμικό ναυτικό ξηράς των ΗΠΑ και μάχεται από κρεβάτι σε κρεβάτι εναντίον του Άξονα).


Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει την Αργεντινή με 1,7 δις (!) δολάρια πλεόνασμα στα ταμεία της από εξαγωγές προϊόντων στις εμπόλεμες χώρες, συν μισό δις δολάρια που της χρωστάει η χρεοκοπημένη Αλβιόνα. Σύνολο 2,2 δις δολάρια του 1945.
Το 1946 ο Περόν φρεσκοπαντρεμένος με την Εύα Ντουάρτε κερδίζει πανηγυρικά τις εθνικές εκλογές απέναντι σε έναν απίστευτο συνασπισμό, σοσιαλιστών, κομμουνιστών, παπάδων, τσιφλικάδων, βιομηχάνων και πρακτόρων των ΗΠΑ.


Οι στόχοι του είναι δύο: κοινωνική δικαιοσύνη και οικονομική ανεξαρτησία. Για να πετύχει τους στόχους του ο Περόν ενισχύει σταδιακά τα συνδικάτα και εκείνα προτρέπουν τον κόσμο σε αλλεπάλληλες απεργίες. Όπως είναι φυσικό η χώρα παραλύει. Όμως το χρήμα είναι άφθονο εκείνη την εποχή στην Αργεντινή και το κεφάλαιο αναγκάζεται να κάνει παραχωρήσεις. Οι μισθοί αυξάνονται σε πρωτοφανή για την ιστορία της χώρας επίπεδα, οι εταιρείες κοινωνικής ωφελείας εθνικοποιούνται, και το ίδιο συμβαίνει με τους σιδηροδρόμους, τις τράπεζες και τον εμπορικό στόλο. Ως και οι εξαγωγικές εταιρείες του σιταριού καταργούνται και αντικαθίστανται από έναν κρατικό συνεταιρισμό.


Επειδή ο λαός και ο κρατικός μηχανισμός δεν έχουν προλάβει να διαφθαρούν ακόμα σε μεγάλο ποσοστό, φτιάχνονται δρόμοι, υδροηλεκτρικά εργοστάσια, αεροπορικές γραμμές, ακόμα και αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου. Στο πλαίσιο του 5ετούς προγράμματος ανάπτυξης κατασκευάζονται σχολεία, παιδικοί σταθμοί, νοσοκομεία. Η οικονομία δουλεύει στο φούλ. Η γραμμή παραγωγής αυτοκινήτων που υπολειτουργούσε εκσυγχρονίζεται. Επίσης αναβαθμίζεται και ξεκινάει δυναμικά η γραμμή παραγωγής επιβατικών και πολεμικών αεροπλάνων.


Μπίνγκο. Η Αργεντινή βρίσκεται στο μεταίχμιο του να γίνει η υπερδύναμη της Ν. Αμερικής. Αυτό δεν αρέσει καθόλου στις αποικιοκρατικές δυνάμεις και στους διεθνείς τοκογλύφους. Ο υπόγειος πόλεμος εναντίον της θρασείας αυτής χώρας παίρνει κανονική μορφή. Το 1948 οι ΗΠΑ κόβουν όλες τις εξαγωγές αργεντίνικων προϊόντων από το μασονικό σχέδιο Μάρσαλ. Ο κόσμος στην κατεστραμμένη Ευρώπη πεθαίνει ακόμα από την πείνα και τα στάρια της Αργεντινής σαπίζουν αζήτητα στις αποθήκες. Στο εσωτερικό της χώρας, ο κοινωνικός αυνανισμός επικρατεί παρά τα σημάδια της επερχόμενης κρίσης που φαίνονται ξεκάθαρα. Το άσχημο είναι ότι κανένας δεν φαίνεται να ανησυχεί για τις καινούργιες συνήθειες. Τα δάνεια για εισαγωγές δίνονται αφειδώς. Η μεσοαστική τάξη καταναλώνει ξέφρενα κοντράροντας τους μεγαλοκαρχαρίες σε σπατάλη. Όμως τα ζάρια που της έχουν δώσει είναι σκάρτα. Οι κώλοι σφίγγουν ξαφνικά και σκάνε οι πρώτες τραπεζικές απάτες.



Το 1948 η Αργεντινή είναι ίσια πανιά-ίσια κατάρτια. Το πολεμικό πλεόνασμα των 2,2 δις έχει εξαϋλωθεί σε λιγότερο από 3 χρόνια. Ο Περόν αναγκάζεται να δανειστεί από τις ΗΠΑ με επαχθείς όρους. Το ίδιο κάνουν και οι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους του και τα νοικοκυριά σε όλη την Αργεντινή καθώς η κατηφόρα έχει αρχίσει. Εκκλησία, άρχουσα τάξη και ξένοι τοκογλύφοι ενώνονται φαινομενικά εναντίον του Περόν αλλά ουσιαστικά εναντίον της χώρας που έχει τολμήσει να σηκώσει κεφάλι. Το χρήμα φεύγει από τις τράπεζες για έξω. Οι προβληματικές -λόγω του εμπάργκο των ΗΠΑ- εξαγωγές παθαίνουν καθίζηση. Από το 1948 ως το 1950 το πέσο υποτιμάται 70 %. Το 1952, ο Περόν χάνει την βασίλισσα Εύα και η παρτίδα έχει ουσιαστικά τελειώσει. Όλα έχουν φτάσει στο πικρό τέλος. Στα καφενεία οι νότες από τα μελαγχολικά τάνγκο θυμίζουν ρέκβιεμ. Η χώρα έχει χρεοκοπήσει μεγαλοπρεπώς. (Την ίδια στιγμή ο Παπατζής ζει στις ΗΠΑ ως ευτυχής αμερικανός υπήκοος και γιορτάζει την γέννηση του διαδόχου-μιναροκεφτέ).



Το άστρο του Περόν δείχνει να σβήνει σιγά-σιγά. Την γκρίνια που φέρνει η φτώχεια την διαδέχονται οι ταραχές, η απολυταρχία, και οι λάθος πολιτικές επιλογές. Έχοντας εναντίον του την χριστιανική μασονία και αδυνατώντας να βρει λύσεις, το καθεστώς γίνεται παράλογο και καταπιεστικό. Μετά από συνεχόμενες ίντριγκες made in Langley, ρουφιανιές, δολοφονίες αθώων από ακροδεξιούς, σαμποτάζ και πρακτοριλίκια, ο Περόν κάνει τρίπλα: Ανακοινώνει αλλαγές όπως την καθιέρωση του διαζυγίου και την νομιμοποίηση της πορνείας και συζεί με μια 17χρονη. Το 1955 ο καταδιαπλεκόμενος μαφιόζος του Βατικανού αφορίζει τον Περόν. Την επόμενη ημέρα οι καθολικοί του στρατού κινούνται εναντίον του. Η χριστιανική αεροπορία βομβαρδίζει το κέντρο του Μπουένος Άιρες δολοφονώντας 364 αμάχους. Σε αντίποινα οι περονιστές βάζουν φωτιά στις εκκλησίες. Καίνε 11 από δαύτες μαζί και την Μητρόπολη. Οι καραβανάδες οπαδοί του δαίμονα Γιαβέ κινητοποιούν τον στρατό εναντίον του εκλεγμένου Προέδρου. Σαχ μάτ. Ο Περόν το σκάει από την Αργεντινή με μια δανεική κανονιοφόρο, λίγο πριν τον σκοτώσουν.


Το παιχνίδι έχει χοντρύνει. Καθώς η Ευρώπη επουλώνει τις πληγές του πολέμου, η Αργεντινή και όλη η Κ. και Ν. Αμερική μπαίνουν στην κόλαση της μπανανοκρατίας, των βασανιστηρίων και των δολοφονιών. Ολόκληροι λαοί εκλιπαρούν τους ένστολους πράκτορες της CIA για έλεος.


Το 1973, έπειτα από 18 χρόνια εξορίας, ο Περόν επιστρέφει στη χώρα του και καταφέρνει να επανεκλεγεί πρόεδρος. Ένα χρόνο μετά, τον Ιούλιο του 1974 πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στο Μπουένος Άιρες. (Δύο μήνες αργότερα, ο Παπατζής φτάνει στην Αθήνα και ιδρύει το κόμμα που με όχημα μια κάκιστη απομίμηση του περονισμού θα διαλύσει ό,τι έχει μείνει από την Ελλάδα).


Βρισκόμαστε στο 2010. Μετά από μια σειρά πραξικοπήματα, ανίκανες και πουλημένες κυβερνήσεις, λαμογιές και χαράτσια του ΔΝΤ, η Αργεντινή παραπαίει ανάμεσα στην χρεωκοπία και στην απόλυτη φτώχεια. Μια χώρα που λόγω φυσικών πόρων θα μπορούσε να είναι υπερδύναμη σέρνεται σαν ζητιάνος στις εξώπορτες των τραπεζών.



Στο άλλο ημισφαίριο, ο διάδοχος μιναροκεφτές της οικογένειας Παπατζή δεν γαμεί, δεν πίνει, δεν ξενυχτάει, δεν πάει μπουζούκια. Δουλεύει συστηματικά και με ταχύτητα. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο γιατί ο κόσμος έχει αρχίσει να αγανακτεί και δεν πιστεύει πια σε ηγέτες. Τα σκοτεινά αφεντικά φοβούνται ότι δεν θα προλάβει να υπογράψει όλα τα σκατόχαρτα με τα οποία θα διεκδικήσουν οι ίδιοι την χώρα και τις ζωές των κατοίκων της.



Ο κοινωνικός αυνανισμός, πατέντα των τοκογλύφων των ΗΠΑ και αποκλειστική εισαγωγή του άθλιου σοσιαληστρικού συρφετού, πνέει τα λοίσθια. Οι σκατάδες με τον πράσινο ήλιο που βασανίζουν χώρα και πολίτες επί τόσα χρόνια, έχοντας διαδεχτεί την δεξιά των δοσίλογων, των μαυραγοριτών και των πρακτόρων, έχουν φορέσει τώρα το νέο προσωπείο, την Ομπαμουτσούνα. Την μάσκα του καλού μπάτσου.



Καλός μπάτσος ή κακός μπάτσος, ο μπάτσος είναι πάντα μπάτσος, έλεγε ο παππούς μου.



Και μια που το ‘φερε η κουβέντα για μπέικον, άκουσα ότι πλέον οι κρατούμενοι δεν θα είναι πια απλοί κρατούμενοι αλλά VIP (Very Important Prisoners) και ότι το τμήμα Ομονοίας θα λειτουργεί πλέον ως παράρτημα του Χίλτον. Εννοείται ότι και τα χοιρινά θα πρέπει να αποκτήσουν τρόπους ώστε να φέρονται σωστά στους υψηλούς επισκέπτες.



Το ότι οι χοίροι είναι ανεκπαίδευτα ζωντανά και άσχετοι με αυτό που καλούνται να κάνουν δεν χρειάζεται πολλή ανάλυση. Πρέπει να είναι τουλάχιστον 5 και οπλισμένοι με ματσούκια για να βαρέσουν κάποιον. Αλλά γιατί να τον βαρέσουν; Μικρόφωνο έπρεπε να του δώσουν από την αρχή του ανθρώπου:

«…Τις πρώτες μέρες της κράτησής μου κάθε φορά που ζητούσα κάτι, επειδή κανείς δεν μπορούσε να τους εξηγήσει τι ήθελα, με έβγαζαν από το κρατητήριο, μου έδιναν μία- δύο σφαλιάρες και με ξαναέβαζαν εκεί. ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΩΡΟΥΣΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΧΩΡΕΣ ΕΙΧΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ, λόγω και της δυσκολίας στην επικοινωνία. Την ημέρα εκείνη με τα λίγα αγγλικά που γνωρίζω ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΑΡΤΟΤΗΛΕΦΩΝΟ ΖΗΤΟΥΣΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ. Το ζήτησα δύο- τρεις φορές και άκουσα ότι με έβριζε. Μπήκε στο κρατητήριο ο φρουρός, μου έδωσε δύο χαστούκια, με πήγε στο γραφείο απέναντι από το κελί, έκλεισε την πόρτα και έβγαλε το κλομπ. Αντέδρασα και ΕΣΠΡΩΞΑ ΤΟΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΟΠΟΥ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑ ΕΚΕΙ και ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑ ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ γιατί με χτυπούσε. Τότε σηκώθηκαν άλλοι τρεις αστυνομικοί και με χτυπούσαν με κλομπ, κλωτσιές και μπουνιές. Όσο χρόνο με χτυπούσαν φορούσα χειροπέδες. Πριν με ξαναπάνε στο κελί, αυτός που με είχε βγάλει από εκεί μου φόρεσε ένα κράνος και με χτυπούσε με τα χέρια του στο κεφάλι πάνω από το κράνος…»


…Ώπα φιλαράκι! Ένα-ένα τα θέματα, γιατί άνοιξες πολλά και θα μπλέξουμε:

Θέμα 1ο : Γλωσσομάθεια οργάνου.

Τώρα ρε κολλητέ μην τρελαθούμε. Εδώ ελληνικά με το ζόρι μιλάνε οι περισσότεροι. Πρώτη γλώσσα έχουν τα αγρινιώτικα. Άμα μιλάγανε ισπανικά δεν θα ήταν μπάτσοι, προπονητές θα ήταν στη σούπερ λίγκ.

Θέμα 2ο : Ο κρατούμενος-Χουντίνι.

Έλα ρε… Πώς τον ακινητοποίησες τον χοίρο στον τοίχο, αυτός λυτός κι εσύ με χειροπέδες στα χέρια; Για πές μας το κόλπο. Αν όντως έγινε έτσι προτείνω να αποτάξουν αμέσως το ντόπιο χοιρινό και να διορίσουν στην θέση του το χιλιανό. Την συγκεκριμένη δουλειά την κάνει καλύτερα.

Θέμα 3ο : Η τηλεφωνική χρέωση.

Αχ, πονεμένη ιστορία έπιασες. Θέλεις κι εσύ να πάρεις τηλέφωνο τη μάνα σου στην Χιλή ή τη γκομενά σου στο κινητό να πεις τον πόνο σου και να πληρώνει ο φορολογούμενος μαλάκας. Δεν σου έχουνε πεί ότι τα σταθερά όλων των υπηρεσιών έχουν φραγή γι αυτούς ακριβώς τους λόγους; Πάρε ένα καρτοκινητό, να βρεις την υγειά σου. Όλοι οι σοβαροί φυλακισμένοι έχουν από δύο.


Θέμα 4ο : Το φυσιολογικό της σφαλιάρας.

Ρε μεγάλε, δεν παίζεσαι ! Μου θύμισες το ανέκδοτο με τον κυνηγό και τον αρκούδο…

Βρίσκεται ο κυνηγός αντιμέτωπος στο δάσος με ένα δίμετρο αρκούδο με μια πουτσάρα σαρανταπέντε πόντους. Σηκώνει ο κυνηγός την καραμπίνα και τον σημαδεύει. “Ρίξε,” του λέει ο αρκούδος, χαϊδεύοντας τον πούτσο του, “Αλλά άμα δεν με πετύχεις, δεν θα σε φάω… ΘΑ ΣΕ ΓΑΜΗΣΩ.” Πατάει την σκανδάλη ο κυνηγός, αρχίδια, εμπλοκή το όπλο. Τρώει ένα ξεγυρισμένο πούτσο από τον αρκούδο και φεύγει μαζεύοντας τα σκισμένα βρακιά του. Την άλλη μέρα πάει και αγοράζει καινούργια καραμπίνα και ξανάρχεται στο δάσος. Να σου πάλι ο νταβραντισμένος αρκούδος μπροστά του. “Ρίξε,” του λέει ο αρκούδος-Γκουζγκούνης, “Αλλά άμα δεν με πετύχεις, ξέρεις τι θα γίνει.” Πατάει την σκανδάλη ο κυνηγός, αρχίδια, τζούφια τα φυσίγγια. Τρώει ξανά ένα ξεγυρισμένο καβλί από τον αρκούδο και φεύγει με τον κώλο του να τσούζει. Την άλλη μέρα, τρελαμένος τελείως, πάει και αγοράζει τα καλύτερα φυσίγγια της αγοράς κάνει και δοκιμές, όλα τέλεια. Το όπλο θερίζει. Ξαναπάει στο δάσος, κοιτάζει από ‘δώ, κοιτάζει από ‘κεί, πουθενά ο αρκούδος. Προχωράει πιο μέσα και ακούει ένα “ψίτ” πίσω του. Γυρνάει, και βλέπει τον αρκούδο με την πουτσάρα έτοιμη. Κάνει να σηκώσει το όπλο αλλά ο αρκούδος του το παίρνει από τα χέρια και το πετάει μακριά. “Μωρό μου, τώρα που γνωριστήκαμε δεν χρειάζεται να προσποιείσαι ότι έρχεσαι εδώ για κυνήγι…”



Σοβαρά τώρα, κάθισα και σκεφτόμουν, τι ωραία χώρα που είμαστε κάποτε. Με τα προβλήματά μας, το χάλι μας, αλλά και με κάποιες αρχές, κάποια αβαντάζ. Ζούσε κανείς υποφερτά και με κάποια αξιοπρέπεια. Καβάλαγε το μηχανάκι του μετά τη δουλειά χωρίς κράνος και χωρίς ταυτότητα και πήγαινε στην παραλία να απολαύσει την θάλασσα... Δωρεάν, χωρίς να ανησυχεί για φόρους, πρόστιμα, και για το αν θα γυρίσει ζωντανός.

Και τώρα, τι; Έχουμε γίνει ένας μπαζότοπος κατοικημένος από τηλεκατευθυνόμενα ζόμπι. Μπάτσοι, ασφαλίτες, σεκιουριτάδες, φύλακες, δεσμοφύλακες, εκαμίτες, εϋπατζήδες, υποκλοπείς, βιντεοσκόποι, ρουφιάνοι, χαφιέδες, καρφάκηδες και άλλοι ευϋπόληπτοι μπινέδες με κωλοτρυπίδα παντός τύπου και διαμετρήματος στην έχουν στημένη. Δουλεύεις δυό δουλειές, δεν σου μένει φράγκο, και οπλισμένοι ληστές με στολές σε περιμένουν σε κάθε γωνία, να σε ελέγξουν, να σε προστιμάρουν, ή να σε τουφεκίσουν. Κι από την άλλη, ψυχάκηδες, μπεκρήδες, πυροβολημένοι, πρεζόνια, ηλίθιοι και πανηλίθιοι, όλοι έχουν πάρει από ένα τετράτροχο όχημα (γιατί στην κατάστασή τους δεν μπορούν να ισορροπήσουν σε δίτροχο) και προσπαθούν να σκοτώσουν όποιον βρούν μπροστά τους. Αυτούς γιατί δεν τους σταματούν να τους ελέγξουν;


Σου λέει ο χοίρος, “που να κουβαλάω τώρα τον μπεκρή στα νοσοκομεία για αλκοτέστ κι άμα τσαμπουκαλευτεί και αρπαχτούμε στις μπουνιές να τρέχουμε με τίποτα ΕΔΕ; Τώρα που πήρα και δεύτερο στεγαστικό; Άστον να πάει στην ευχή του θεού… Και η μερσέντες με αυτές τις 4 ξενικές σκατόφατσες που φαίνονται μαφιόζοι, που να τρέχουμε τώρα να αρχίσουν να μας ρίχνουν με κανά καλάσνικοφ και να αφήσουμε τα παιδάκια μας ορφανά, τώρα που άρχισαν φροντιστήριο; Ας τους κι αυτούς να πάνε στην ευχή του θεού… Και τους λαθρομετανάστες στην καρότσα του φορτηγού, που να μπλέξουμε τώρα που δεν έχουν μία και ανακρίσεις και χασομέρια, και τζάμπα γραφική δουλειά, άσε που μπορεί να κάνουμε καμιά χαλάστρα στον νταραβεριτζή συνάδελφο και να βρεθούμε να ψαρεύουμε γόπες στο Καστελλόριζο… Ας τους κι αυτούς να πάνε στην ευχή του θεού… Κι αυτόν με το αυτοκίνητο-χρέπι που δεν επιτρέπεται να κυκλοφορεί… γύφτος θα είναι και θα μπλέξουμε με συλλήψεις και θα μαζεύεται όλη η φυλή έξω από τα δικαστήρια και θα μας βλαστημάει ο προϊστάμενος και οι δικαστές, και να εφημερίδες και κανάλια και θα μας γαμοσταυρίζει ακόμα κι ο υπουργός… Πάλι άγονη γραμμή να ψαρεύουμε γοπάκια… Ας τον κι αυτόν να πάει στην ευχή του θεού… Επειδή όμως πρέπει να δικαιολογήσουμε το μισθό μας, ας πιάσουμε εκείνον τον ταλαίπωρο που φαίνεται καθωσπρέπει και ακίνδυνος, αλλά μπαϊλντισμένος από τη ζέστη έχει βγάλει το κράνος… Για περάστε κύριε από δώ…


Γαμώ την ευχή του θεού… Γιατί στην ευχή αυτού του πούστη είναι μαζεμένοι όλοι οι τύραννοι της χώρας. Όλοι εκεί καταλήγουν. Στην ύπατη προστασία. Ο αει-ξεμαγάριστος δεν είχε μεσολαβήσει για να βγούνε κάτι μεγαλοπρεζέμποροι, γιατί ήταν λέει “καλά παιδιά” που είχαν παραστρατήσει. Πώς γίνεται να έχεις παραστρατήσει στα 45 και στα 50 σου δεν το έχω καταλάβει ακόμα.



Και μην ακούσω ότι ο κόσμος άλλαξε επειδή δύο αεροπλάνα τρακάρισαν τα πυργάκια στη Νέα Υόρκη. Ο κόσμος είχε αλλάξει νωρίτερα. Στην Ελλάδα ο νάνος απόγονος του Σήμ ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε το αμείλικτο πρόστιμο για να κλείσει τις τρύπες που άνοιγαν τα συνεταιράκια του. Αυτός ο χατζηαβάτης καρπαζοεισπράκτορας έκανε την πολλή βρωμοδουλειά, όσον αφορούσε την νομιμοποιημένη ληστεία του πολίτη. Αυτός χαντάκωσε τη χώρα με το χρηματιστήριο και πούλησε ό,τι ψίχουλα εθνικής ανεξαρτησίας είχαν μείνει στο τραπέζι. Οι ΗΠΑ και κάθε άλλος πούστης έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι κατακτητικό πόλεμο γουστάρει, αλλά μακριά από το μαγαζί μας. Όλα τα προβλήματα των τρίτων σταματούν στα σύνορά μας. Φαγωθείτε, σκοτωθείτε, κόψτε τους λαιμούς σας μια και είστε μαλάκες, αλλά μη μας ενοχλείτε. Όμως η διάλυση του κράτους, το σχέδιο-Αργεντινή είχε αρχίσει να εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια.



Το Πουτσασόκ έκανε επιστήμη τον κοινωνικό αυνανισμό. Την νοοτροπία του να απαιτείς χωρίς να δικαιούσαι. Του να κατεδαφίζεις οικοδομήματα χωρίς να έχεις την ικανότητα να χτίσεις ούτε σκυλόσπιτο. Του να νέμεσαι και να πουλάς τα κλεμμένα χωρίς καμιά επίπτωση. Του να γκαρίζεις για δικαιοσύνη όντας ο μεγαλύτερος εν ζωή εγκληματίας.



Τώρα ο χρυσοχόος διαλύει συστηματικά τον τομέα πρόληψη/καταστολή και ενισχύει τον τομέα ληστεία/καταπίεση. Ο στόχος είναι να ξεκόψουν οριστικά τα σώματα ασφαλείας από τους πολίτες και να συνταχθούν ως γνήσιοι μισθοφόροι με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας την οποία σύντομα θα κληθούν να προστατέψουν.



...Ψήφο στους μετανάστες; Δώστε τους την δικιά μας που δεν ψηφίζουμε, δώστε τους και επίδομα παραμονής κλέβοντας το δικό μας επίδομα ανεργίας. Τα μισά νησιά θα βγάλουν Αλβανούς δημάρχους. Τώρα εκτός από τους Τούρκους, θα τρώμε στη μάπα και τους τσαμουρόπουστες βουλευτές στην Ευρω-πεϊκή Ένωση. Θα τους πληρώνουμε αδρά για να μας βρίζουν.


...Γερά, αμερικανόφερτα ρουφιανάκια του Πουτσασόκ, αλλά θα πληρώσετε όλοι σας όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού. Μόνο που το ταμείο δεν παίρνει επιταγές, κάρτες και ληγμένα χαρτονομίσματα. Η πληρωμή θα γίνει σε αίμα.



…Έλεος είπατε;


…Τι είναι αυτό; Τρώγεται;



ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ.



Το θέμα είναι ποιος θα κρατάει το σπαθί.



…Εμείς ή οι άλλοι;